press the reset
posted on 23 Mar 2010 22:23 by myfeelตัดสินใจ
เมื่อถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจ ใครๆก็คงไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
อยากจะกลืนก็ไม่เข้า คายมันออกก็ไม่ยอมออก
กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
ตอนนี้ ไม่ยากจะพูด ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
อยากร้องไห้ออกมาดังๆ ร้องไห้ให้สุดเสียง
ทำไมเนี่ย ทั้งๆที่เรื่องแบบนี้ก็เจอมาบ่อยๆๆๆ ยังไม่ชินอีกหรอเนี่ย
ทำไมชั้นไม่มีภูมิต้านทานกะเค้าเลยเนี่ย
ทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดี
ทำไม อีกแล้ว ทำไม อีกแล้ว
เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน ท่องไว้
เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน เพื่อน
อยากคืนเอาคำว่าเพื่อน คืนไป แลกเอากลับมาได้มั้ยดวงใจ
ทำยังไงดี ไม่รุ้ด้วยแล้วววววว TT-TT
หนีปัญหา หรือ แก้ปัญหากันแน่
posted on 28 Apr 2009 15:15 by myfeelช่วงนี้ถือได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตชั้นเลยแหละ
จากนักศึกษาที่เอาแต่เรียนๆเล่นๆ ต้องปรับตัว เริ่มเป็นผู้ใหญ่กะเค้าซะที
ตอนนี้เรียนจบแล้ว บอกตรงๆนะว่า ความรู้สึกลึกๆ ยังไม่อยากจบเลย
ไม่ใช่เพราะต้องทำงาน ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ
แต่จากประสบการณ์อันน้อยนิดที่ได้เจอ มันทำให้ท้อ...จนไม่อยากเปลี่ยนสังคม
ไม่อยากเปลี่ยนชีวิตประจำวันที่เคยอยู่อย่างมีความสุขหนะสิ
ตอนนี้ชั้นเพิ่งจบหมาดๆ เกรดยังออกไม่ครบเลย แต่ก็เริ่มหางานทำบ้างแล้ว
ด้วยเวลาว่างๆนี้ เลยลองทำงานพาร์ทไทม์ดู เป็นงานขายที่ห้าง
รู้สึกว่า มันไม่น่าจะยาก ใครๆก็น่าจะทำได้ แล้วก็ไม่หนักหนาอะไร
แต่พอไปวันแรก สิ่งที่ชั้นตัดสินใจก็คือ อยากจะไปลาออก
โทรไปคุยกะพี่ที่บริษัท เค้าก็ไม่อยากให้ออก
จริงๆแล้ว โดยตัวงานเนี่ย ไม่ได้หนักหนาอะไรเลยนะ
แต่ สภาพแวดล้อม สังคมภายในอ่ะ บอกตรงๆว่า "รับไม่ได้"
ชั้นไม่ได้จะดูถูกใคร หรือว่าเป็นคุณหนูมาจากไหนนะ
แต่สิ่งที่เจอ มันรับไม่ได้จริง ๆ
คนที่ทำงานอยู่ก่อน(ชั้นไม่อยากเรียกว่าเพื่อนร่วมงาน เพราะไม่ใช่)
ไม่มีความเป็นมิตรเลย แค่ชั้นเข้ามาทำงานใหม่
แค่ได้ค่าจ้างเยอะกว่า แค่เรียนจบแล้ว มันแย่ตรงไหน
ชั้นเข้าใจนะว่ามันคือความแตกต่าง แต่พวกคุณวัดค่าของคนที่ตรงนี้หรอ
พอใครๆรู้ว่าชั้นได้ค่าจ่างเยอะ (มากกว่าพวกเค้าประมาณ สามเท่า)
ก็รู้สึกได้ถึงความแปลก แต่อันนี้ไม่มากเท่าไหร่
พอรู้ว่า เรียนจบแล้ว (คนส่วนใหญ่ต้องทำงานก่อน เลยยังไม่จบ)
พอรู้ว่า มาทำงานเพื่อรองานประจำ รู้ว่าชั้นไม่เหมือนคนทั่วๆไปที่มาทำ
ก็เริ่มมีความไม่เป็นมิตร แสดงออกมาให้เห็นมากขึ้นๆ
ชั้นไม่ได้อยากจะดูถูกใคร จริงๆนะ
ชั้นเข้าใจ และไม่เคยคิดจะแบ่งแยก
ทุกครั้ง ชั้นก็เริ่มด้วยการยิ้มทักทาย แต่สิ่งที่ได้กลับมา
ก็หน้าตาที่บูดบึ้ง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชื้ แล้วก็เดินผ่านไป
ชั้นพยายามเริ่มแบบนี้อยู่ประมาณ สามสี่วัน แล้วก็เลิก
เพราะไม่เห็นประโยชน์ที่จะต้องเอาแต่วิ่งตามใครก็ไม่รู้
เหนื่อยเปล่าใช่มั้ยล่ะ
พอหลังจากนั้น เจอใครชั้นก็ทำแบบเค้าบ้าง ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้ไม่ชี้
คราวนี้แหละ หนักเลย ทั้งปฏิกิริยา ถ้อยคำ วาจา การแสดงออก ที่แย่ๆ
มากมายเหลือเกิน
พอปรึกษาใคร ใครก็บอกว่า อย่าไปสนใจ
เราอยู่ตรงนั้นแค่แป๊บเดียว ไม่กี่วัน
ชั้นพยายามจะไม่สนใจ แต่พูดจริงๆเหอะ
จะไม่สนใจได้ยังไง ต้องเจอกันทุกวัน
ทั้งๆที่ชั้นพยายามแล้ว แต่ไม่ได้ผล มันน่าเหนื่อยใจนะ
ด้วยตัวงานที่ไม่ชอบอยู่แล้ว มาเจอสังคมแบบนี้ก็ไม่ชอบเข้าไปใหญ่
บั่นทอนทั้งร่างกายและจิตใจ
ชั้นอยากรู้ว่า มีทางไหนมั้ย นอกจาก ไม่ต้องสนใจ
มันคือการหนีปัญหาใช่มั้ย ?
อยากรู้ว่า มีวิธีไหนที่เป็นการแก้ปัญหาบ้างรึป่าว
ถึงจะเป็นการทำงานชั่วคราว แต่ชั้นก็อยากมีเพื่อนที่ดี
อย่าให้เกิดเรื่องแย่ๆแบบนี้เลย เพราะด้วยนิสัยชั้ย
มันจะเป็นเรื่องใหญ่ ไปป่าวๆ
แต่บอกตรงๆสำหรับที่นี่ คงยากเกินกว่าจะกลับไปเริ่มไหม่
ทั้งๆที่ชั้นมั่นใจว่า ไม่ได้ทำอะไรให้พวกเค้าเลย
กับสองวันที่เหลือนี้ จะทำยังไง
บางทีชั้นก็ไม่ได้ต้องการเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้นหรอกนะ
แค่ไม่อยากให้ช่วงหนึ่งของชีวิต มีความทรงจำที่แปดเปื้อน
แย่จริงๆ
แต่การได้ทำงานนี้ อย่างน้อยก็ทำให้ชั้นมีภูมิต้านทานเพิ่มขึ้นเยอะเลย
แต่พูดจริงๆนะ อย่าให้ต้องได้ใช้เลย
เพระไม่อยากเจอคนแบบนี้อีกแล้ว
สุขภาพจิตแย่ลงเรื่อยๆๆๆๆ
เฮ้อ ถึงไม่อยากเรียนจบ ชั้นจะไปสู้รบตบมือกะใครเค้าไหวมั้ยเนี่ย
แต่ในบางครั้ง เราก็ต้องร้ายให้เค้าได้รู้บ้าง จริงมะ...